Mijn eerste boekenbal
vrijdag 12 maart 2010 15:43 |
Daar sta je dan. Je blote voeten op het zachte tapijt van de stadsschouwburg, je hoge hakken in je ene en een glas champagne in je andere hand. Net echt. Als Harry M. dan voorbij komt paraderen als moeder eend met in zijn kielzog een cameraploeg of drie en je een subtiele, maar welgemeende knipoog geeft, dan begrijp je pas echt waarom die kaartjes voor het boekenbal altijd zo geliefd zijn. Als kuiken dat net uit zijn ei is komen kruipen en met het dons nog achter de oren zet ik voorzichtig mijn eerste stapjes in een nieuwe wereld.
Naast me staat een man met artistieke baard driftig op z'n Iphone te tikken, een twitteraar die de hele avond verslag moet geven van het boekenbal. Wie weet schrijft hij op dit moment wel over mij en schrijf ik nu over hem. Krijg je een mooi rond plaatje van: boekenbal 2010 in 360 graden.
In de zaal naast me zijn een stuk of twintig schrijvers als professionele hooligans de tent aan het afbreken. Traditie: na 0.00 mogen decorstukken mee naar huis genomen worden als aandenken. Fotolijstjes worden van palen getrokken, nog even en er worden rode vuurpijlen afgestoken. Ik vraag me af of de achttiende-eeuwse schilderijen die in de gang van de schouwburg hangen ook als decorstukken gezien kunnen worden. Maar dat is dan wel weer wat lastig meenemen in je handtas.
Het is zien en gezien worden. Vijf minuten nadat ik Renske de G. en Hannah B. ontmoet, komt er een fotograaf als een vogeltje uit de koekoeksklok gesprongen. Of wij jonge vrouwen ons niet even op de trap kunnen draperen. Gewillig hangen we over en in elkaars armen alsof we jaren met elkaar geknikkerd hebben. Drie mannen die de fotoshoot aanschouwd hebben, weten me gedurende de avond te vertellen dat dit een buitengewoon interessante foto gaat worden. Help: inkijk?
Tommy W. vertelt me niet veel later vol trots dat zijn baby buitengewoon aantrekkelijk geboren is, Joost Z. rent als een bezetene rondjes over de balkons om toch in ieder geval 1 minuutje van de journalisten af te zijn en van Kluun krijg ik in het voorbijgaan een armbandje voor een very special VIP-afterparty, waar je achteraf eigenlijk helemaal geen armbandje voor nodig blijkt te hebben, maar waar het wel heel donker is, zodat alle schrijvers en dichters en journalisten na deze enerverende avond alles kunnen doen wat God verboden heeft, zonder dat iemand het ziet. Het zindert. Geen groter afrodisiacum dan ijdelheid.
In de zaal naast me zijn een stuk of twintig schrijvers als professionele hooligans de tent aan het afbreken. Traditie: na 0.00 mogen decorstukken mee naar huis genomen worden als aandenken. Fotolijstjes worden van palen getrokken, nog even en er worden rode vuurpijlen afgestoken. Ik vraag me af of de achttiende-eeuwse schilderijen die in de gang van de schouwburg hangen ook als decorstukken gezien kunnen worden. Maar dat is dan wel weer wat lastig meenemen in je handtas.
Het is zien en gezien worden. Vijf minuten nadat ik Renske de G. en Hannah B. ontmoet, komt er een fotograaf als een vogeltje uit de koekoeksklok gesprongen. Of wij jonge vrouwen ons niet even op de trap kunnen draperen. Gewillig hangen we over en in elkaars armen alsof we jaren met elkaar geknikkerd hebben. Drie mannen die de fotoshoot aanschouwd hebben, weten me gedurende de avond te vertellen dat dit een buitengewoon interessante foto gaat worden. Help: inkijk?
Tommy W. vertelt me niet veel later vol trots dat zijn baby buitengewoon aantrekkelijk geboren is, Joost Z. rent als een bezetene rondjes over de balkons om toch in ieder geval 1 minuutje van de journalisten af te zijn en van Kluun krijg ik in het voorbijgaan een armbandje voor een very special VIP-afterparty, waar je achteraf eigenlijk helemaal geen armbandje voor nodig blijkt te hebben, maar waar het wel heel donker is, zodat alle schrijvers en dichters en journalisten na deze enerverende avond alles kunnen doen wat God verboden heeft, zonder dat iemand het ziet. Het zindert. Geen groter afrodisiacum dan ijdelheid.
